Göklerden düşen nurun incisi sensin,
Karanlıkta parlayan ışığın kıvılcımı sensin,
Gökler ,yerler adını zikirederken,
Şanını göklere çıkarmayan sözler utansın.
Ufkun çizgisi, semanın kapısı sensin,
Yeryüzüne dağılan nurun bekçisi sensin,
Yüzünü dönününce insan ömrüne,
Sana bakmayan gözler utansın.
Kainat kitabının öğretmeni sensin,
Lavzın tezahürü, yaşayanı sensin,
Suretler bir bir gelirken kapına ,
Sana inanmayan akıl utansın.
Ezelden insanın tecellisi sensin ,
Göklerin armağanı,lütfu sensin,
Ruhların hasretini çektiği yerde,
Seni özlemeyen nefis utansın....
©alayci
A