Ütopyamızda can çekişen umutlar
Ayakları kelepçeli
Veda etmeye hazırlanıyorlar
Öylesine sımsıkı tutunuyorsun ki onlara
Ellerinin çoraklığı ıslanıyor
Sahiden tükenemeyeceğini umut ediyorsun umutların
Onların da terk edemeyeceğini sanıyorsun
Ütopyamızda zamansız gidişler
Uzaklarda bir yerlerde
El sallıyorlar dünlerimize
Arkalarından bıraktıkları izleri sayıyorum
Ve hatıra ağaçlarının gölgesinde
Kendimi asmaya başlıyorum
Yine yeniden
Ütopyamızda yalnızların ütopyası
Öksüz ruhlarımız arasında dolaşıyor
Dudaklarında bir sorunun ıstırabı:
Söyle şimdi bana,
Biz kimlerin tahribat mevsimiyiz?
©
V