Ey çocuk dünyaya hoşgeldin...
Biliyorum bilmiyorsun daha dünyayı...
Yaşadıkça öğreneceksin, çektikçe bileceksin...
Biliyorum şu anda korkmuyorsun...
Emin ellerdesin zaten annenin sıcacık kucağında...
Biri suratını eşkittiğinde kucağında ağlayacağın...
Koşup sarılacağın değerli varlık olacak yanında...
Değerini bil çocuk...
Değerini bilmek için büyümek gerekmiyor inan...
Çikolatanı paylaşmamak için saklanıyorsun ya sinip bir köşeye...
Orada yiyorsun ve bir tane daha istiyorsun...
Sana bir çikolata daha verecek biri var şu anda yanında...
Sarıl ona sımsıkı...
Hiç bırakma onu diyeceğim ama...
Biliyorum çocuk ve bilmeni istiyorum...
Gün gelecek ya sen onu ya da o seni bırakıp gitmek zorunda kalacak...
Bırakmam dediğini duyar gibiyim...
Ama unutma ve bilmiyorsun öğren...
Ölüm var karşında ve sen onunla savaşamazsın...
Şimdi kendini kahraman olarak görüyorsun ama...
Ölümü kahramanlar seviyor...
Bu yüzden ölüme bir şey yapmıyor demeyeceğim...
Çünkü kahramanlar ölümden korkar...
Biliyorum çocuk en güzel anlarını yaşıyorsun...
Ölmeyi hiç istemiyorsun...
Ama ölüm istenildiği için gelmez...
Ve nefret edildiği için gitmez...
Zaman dolmuştur...
Gitmek zorundasın...
Diretemezsin Azrail in karşısında...
Azrail kim biliyor musun çocuk...
Can dostumuz...
Gerçeğe ilk adımımız...
Ve uyanışımız...
Çok geç uyanıyoruz hayat uykusundan...
Uyanmaya çalış çocuk...
Geç kalmadan...
Duyuyor musun çocuk...
Adımını atmazsan düşmezsin...
Düşmeden de acıyı öğrenemeyeceksin...
Bazı şeyleri yaşamak zorundasın çocuk...
Zira yaşamı doldurmadan ölünmüyor...
Boş gitmek ise bizlere yakışmıyor...
Bu dünyadan kefenle gidiyoruz cebi yok diye...
Boş gitme çocuk...
Ölüm başlangıç son değil...
Uyan çocuk...
M