her yer kar beyazıyken seni düşünüyorum
o soğukta ceketinle tır tır titrerken
mum ışığında kalemine dökülen mısralarıni
bizim kaderimiz üşümekmiş
bizi üsüten havanın ayazı mi yoksa
kalabalık içinde ki yanlizlik mi
ilerliyorum bastığım karın gıcır gıcır sesi
kafam dolu ayak izlerini kar kapatmış
bana ve abime senden kalan tek şey üşümek
bizim kaderimiz üsumekmis üsdat
bu ayazdan mi yoksa yanlizliktan mi
elif gibi yasayanin kaderi ebuzer gibi oluyormuş
mısralarına dokunuyor seni arıyorum
biz uyumaktan uslanmanmayan milletin
bıkmadan uyarmaya çalışan tellallariymisiz
yazamıyorum anlatamıyorum gökkuşağını
kalemimden akan mürekkep kan katran
vatan çıkıyor ağzımdan ümmet çıkıyor
bilmiyorum gökkuşağını bilmiyorum
gördüğüm tek renk kan katran
çocuklar ölürken başımı çeviripde
ne güneşi nede çiçekleri anlatabiliyorum
düşersem o ümitsizlik denen bataklığa
kalkamam kaldıramam bir milleti ayağa
uykuya daldık kervanın gerisindeyiz
bizi beklememis ilerlememisler
kalırsak kurda kuşa yem olmak var
kanatmislar , her biri bir parça almış etimizden
öldürmemisler ama ölüme terk etmişler
şimdi durma zamanı değil
kervana yetişme zamanı
etraf zifiri karanlık
ne hilal var ışık saçan nede bir yıldız
ama bir kere demişsin bana korkma
korkmadan yese kapılmadan
evimin önünde öten uğursuz baykusa inat
yilmayacagim kapatsada izlerini yağan kar
elinden aldığım tokmakla uyandiracagim
uyumakta olanı
©gökçekız
G