Uyku

Hatırlıyorum şimdi
Bir Ağustos gecesiydi
Ayrılırken ne demeliydi insan ?
Afiyet olsun mu ?
Gülerdim buna sadece
Sadece susup güler geçerdim
Ama
Normal bir zaman olsaydı
Poe gibi haykırmak isterdim
"Getirsin ayrılışı bu sözlerin"
"Rüzgarlara dön yeniden,
ölüm kıyısına uzan"
Başkalarının sesiyle konuşmak işime gelirdi
Diyemezdim ona
Dağlara etek olsam, akan karı çeksem
Güvenmesem mi acaba yağmamasına
Yaratmasam mı ki küçüklerini
Delmek ise bana abartı
Manzara sadece , sade
Ölüm kıyısı bir araba kadar uzaktı
Bir fren sesi , yanan lastikler
Kan olmuş beyaz gömlek
Değişmiş bir sokak arasında yenisiyle kendini
Haber verilmemiş hiç kimseye
Bilen sade kendisi
Söylemek ister ,feraha kavuşmak
Korkar bi yandan bedeni, ruhuyla savaşmak
Anlatmaz kimselere, kimseye
Ne ailesi, ne ahbabı
Gömer ruhunun kuytu köşesine
Cesaret gösterene kadar orda
Bırakır oraya usulca
Tek odalı bir evde uyumaya
©kuğu