Çoktan çektim yorganı aşkın üstüne,
Ve çoktan daldı derin uyku haline.
Gözü kapalı, bilinci açık lakin,
Dermanı yok, gelemez ki kendine.
Gece siyah, sessiz ve derin,
Yansıması var penceredeki perdenin.
Üşütür içimi serin rüzgârlar,
Isınacak tek yer ise senin dizlerin.
Ya aşk uyanırsa, var içimde korku,
İşte o zaman halimizin kötüdür sonu.
Bu yatağın bir tarafı aşk diğeri özlem,
Yorganı ise, mahremin sıcak avlusu.
Gel sarıl, öp, anlımın ortasından, desem,
Çıkarız belki yoldan ama uyanır aşk.
Çile, kahır çekeriz, belki bu dem.
Lakin ayık oluruz ikimiz hiç yoktan.
©yılmazönür
Y