Gecenin karanlığında, yıldızların altında,
Uykusuz kalanların acısı saklıdır her gölgede.
Rüyalar kırık, umutlar solgun,
Göz kapakları ağır, kalpler yorgun.
Sessizlik çöker odalara, hüzün sarar her köşeyi,
Hayaller uçuşur karanlığın içinde, bir türlü inemez yere.
Geçmişin pişmanlıkları, geleceğin endişeleri,
Hepsi bir araya gelir, yakar yüreği kor gibi.
Bir umut ışığı arar gözler karanlığın içinde,
Belki bir teselli, belki bir merhem bulabilir yarama.
Ama nafile, her şey sessiz, her şey karanlık,
Yalnızlık çöker göğsüne, bir ağırlık gibi dayanılmaz.
Mutluluklar uzak bir masal gibi gelir o an,
Hiç yaşanmamış, hiç tadılmamış, bir hayal gibi.
Karanlığın sessizliğine mahkumdur o an insan,
Yaşayamadığı mutluluklar için döker sessizce yaşlarını.
Uyanır güneş bir sabah, yeni bir gün doğar,
Ama o acılar hep kalır yüreğin derinlerinde.
Uykusuz gecelerin şiirleri gibi,
Sonsuza kadar yankılanır sessizliğinde.
©hasanbey.
H