Gece yarısı dört, tik tak sessizlikte yankılanır,
Uyku bir türlü gelmez, gözlerim karanlığa kanar.
Dışarıda yıldızlar parıldar, ay ışığı süzülür odamdan,
Benim gibi uykusuz kalanlar var mı acaba bu şehirde, bu zamanda?
Belki bir şairdir düşünen hayaller kurar karanlığın koynunda,
Belki bir aşık özler sevdiğini, hasret yakar yüreğini usulca.
Belki bir anne endişelenir çocuğu için, dualar fısıldar geceye,
Belki bir hasta kıvranır yatağında, acıyla boğuşur sessizce.
Neden uykusuzum ben bu gece? Yoksa ben de mi dertliyim içten içe?
Bir boşluk mu var kalbimde, dolduramadığım bir sevgiden mi?
Yoksa gelecekten mi korkuyorum, bilinmeyene mi endişeliyim?
Yoksa sadece yorgunum mu ruhum, dinlenmeye mi ihtiyacım var derinden?
Sebebi ne olursa olsun, bu uykusuz gecenin bir sonu olacak elbet.
Tan yeri ağaracak, güneş doğacak ve aydınlatacak karanlığı.
O zaman belki uykuya dalarım, huzurlu bir şekilde rüyalara dalarım.
Belki de o zaman bulurum cevabını sorularımın, belki de o zaman dinlerim ruhumun sesini.
©hasanbey.
H