raylı bir yolculuk geçiriyor ömrüm. Dünyamı salıncağa koydum, Şii ses olmasın. Aman kuşlar uçmayı verin dünyamdan, yağmayıver çatlamış topraklarımın üzerine sertçe dolu! Canım narin, kıymayıver sonsuzluğuma. Ve durma salla dünyamı çocuk, uykum geldi. Bu gecede çalma tren, bu gecede sirenlerini sokma dünyamın rüyalarına. Yok canım karanlıktan korkmuyorum ki, kimden çıktı o fikir?
Fikrimi, zikrimi hissimi...
sildim ben sildim her şeyimi.
Sen soru Sor tabi, meraket.
- Uyudu mu dünyan?
- Sustu mu sirenler?
- Narin bir dolu yağıyor mu ormanlarına?
- Ben karanlıktan korkuyorsun demedim ki, korkuyor musun yoksa?
- Sallıyor mu çocuk dünyanı sonsuza?
Bla, bla, bla...
Salla sen çocuk; karanlık çöktü, korkularım yine kalbimde, siren birazdan çalar, uykum geldi yarın yine dolu yağar.
Ömrüm zaten rayların üstünde, yoldan çıkmadan salla ki uyuyayım çocuk!
©dünya77
D