Uykumdan uyandım, seneler geçmiş,
Bir bitkinin ömrü, şimdi yıllarım...
Aynada bir ben var, yaş sanki yetmiş,
Uyurken kırıldı, körpe dallarım...
Hastane odası, bir soluk perde,
Düşüncem takılmış, uyurken serde,
Ruhum da gömülmüş, bilmem ki nerde?
Belki bu yüzdendir, hep afallarım...
Etrafımda yüzler, hepsinde bir renk,
Yalnız benim yüzüm, karanlığa denk,
Sesler cızırtılı, eşsiz ve ahenk,
Uyurken gerçekti, tüm masallarım...
©frespiritt
F