Bu satırları yazarken içimde fırtınalar kopuyor. Kalbim sanki ellerinde, avuçlarının sıcaklığını arıyor. Oturuyorum, düşünüyorum... Sigaramın dumanı gibi dağılıyorum gecenin içinde, her saniyemde sen varsın. Düşüncelerimden silmeye çalışsam da, senin izlerin her yanımda. Sesin kulaklarımda, gülüşün aklımda, kokun tenimde...
Sensiz geçen her an, zamana meydan okuyor. Saatler geçmiyor, günler bitmek bilmiyor. Yıldızlar bile sönük geliyor, çünkü sen yoksun. Geceleri gözlerimi kapattığımda hayalin geliyor karşıma, ama dokunamıyorum. Ellerim boşlukta kayboluyor, senin dokunuşunu arıyor.
Sana anlatacak ne çok şeyim var… Biliyor musun, bazen sırf seni anlatabilmek için kelimeler yetmez gibi hissediyorum. Sanki dünyadaki tüm şiirler, tüm şarkılar seni tarif etmek için eksik kalıyor. O kadar güzel, o kadar tarifsizsin ki...
Bazen düşünüyorum, acaba sen de benim gibi hissediyor musun? Geceleri uykuların bölünüyor mu? Gözlerin doluyor mu ansızın, sebepsizce? Elin telefona gidiyor ama yazamıyor musun? Biliyor musun sevgilim, ben her gece seni yazıyorum. Yıldızlara, rüzgâra, yalnızlığıma... Adını fısıldıyorum, belki duyarsın diye.
Sana sarılmayı, başımı göğsüne yaslamayı o kadar çok istiyorum ki… Orada her şeyi unutmak, sadece senin kalp atışlarını dinlemek… Sensiz her şey eksik, her şey renksiz.
Sevgilim, ne olur geri dön... Çünkü ben sensiz eksik bir cümleyim, yarım kalan bir şarkıyım, sonu yazılmamış bir mektubum. Sensiz ben, ben değilim.
Seni her şeyden, herkesten çok seviyorum. Ve seni bekliyorum…
Sonsuz sevgimle,
Senin kalbinde yaşayan biri…
©üstadkenan
Ü