Geceyi örten karanlıktı, beni ise hüzün.
Karanlıklar geçiciydi, keder üstümde düğüm.
Geldi gündüz göreve, kaldı yine üzüntüm.
Gece yerinde durmazdı, kederim yerinde düğüm.
Gündüzü güneş örttü, beni yine keder.
Gündüzün güneși vardı, benimki yine üzer.
Gece ve gündüz işbirliğiyle dünyada hareket
eder.
Başka bir iş yokmuş da keder beni sever.
Karanlık çöktü yüreğime, gören olmadı.
Ruhum daraldı ancak nefesim yerimde
dururdu.
Gönül sızlayınca meğer çok acı verirdi.
Onlarca insan vardı ama kalbi olan yoktu.
©yazangönül
G