yine kulakları sağır eden
o şey çalınıyor etrafta
hiç tanımadığı onca yabancı
ellerinde bir ölümle geliyor
ölümü doğrultuyor bir bebeğe
daha emziği ağzında
anasının adını söylemeye gücü yetmemiş
o küçücük bebeğe
benden beni koparıyor onca yabancı
benden gökyüzünü esirgiyor
sadece ölüm görmek istiyor
sadece kendisi yaşamak istiyor
gökyüzünü!..
üzgünüm bayım bu gökyüzü sana yetmez
ölümü bu kez yirmisinde bir gence doğrultuyor
daha elinden kalem düşmemiş
o geleceği güzel gence
acımasız gözlerle bakıyor
üzgünüm bayım biz ölsek de
bu gökyüzü sana yetmez
sessizliğin çığlıkları kulaklarını çınlattığı zaman
ölümü hatırlayacaksın
bebeklerin gençlerin benim gözümde ki
gökyüzünde!..
©ferhatanıl
F