Beyaz kağıtlarda bıraktım seni,
Şiirlerin satırlarında yaşadıklarımızı,
Bir hikaye gibi...
Hiç yaşanmamış olarak kabulendim,
Kalemin mürekkebinde, bıraktım hüznü
Göz yaşlarımı, bir yaprağın üzerine döktüm
Belki bir bitkiye can verir...
Yorgun gözlerim..
Deniz gibi maviydi,eskiden
Şimdi ise ateş kadar kırmızı
Bedenim tanımıyor,kendinden bir parça olan
Gözlerimi...
Ben hayellerimi,tozlu sokaklara bıraktım
Belki biri bulur umut olur...
Unuttum gözler nasıl gülerdi,
Küçük bir çocuğa çikolata aldım
Gözlerinde o gülümsemeyi görürüm,
Belki hatırlar sandım gözlerimde gülümsemeyi
Unutmuşum...
Ben gülüşlerimi ihanet kokan
İstanbul sokaklarına bıraktım,
Üzgünüm çocuk kulandım seni..
©hakan028
H