Susup kelimelerimi yuttuğum an başlıyor yürek sızım. Bir an hiç dinmeyecekmiş gibi geliyor...
Bir yolu olmalı. Bir çıkışı olmalı. Bu yol bir yere varmalı... Bir zamanlar sımsıkı tuttuğum, her tarafı anılarla dolu olan kitabımı bırakmalıyım yellere, bir seher vakti. Uzaklara gitmeliyim, hemde çok uzaklara. Tazeliğini inatla koruyan meyvelerden bana da ikram eden olur elbet bu ayazda, bu açlıkta, oralarda. Bu toprak, bu yağmur, bizim en kıymetli velinimetimiz değil midir?
Ne var ki üzerimdekilerin gözleri yok. Sadece suçsuz yere hırpalandı, yaralandı onlar. Her geçen gün daha bir ağır yoruluyor arızalı bedenim, yaralı kalbim. Şimdi sağdan mı gitsem, soldan mı gitsem bilemedim. Kararsızlığımın üzerinde iki yıl geçti ve ben yitirmedim sevgimi, peşindeyim..
©gecruya
G