Uzundu hikayeler...
Toprağın bağrına gömdüğüydü belki...
Rüzgarların tohum tohum ektiği...
Bir bir sazlıkların inlemesinde...
Yolunu gözleyen yağmurlar gördüm ben...
Yollarına dökülmüşler...
Sözlerdi kifayetsiz olan...
Ve...
Sürgündü zihinler...
Melekeleri kaybolmuş...
Afallıyordu tüm kelimeler...
Çocuk aklında yaşamlara sığınarak...
Gömülü cesetlerin ardından...
Ahına bile şuursuz insanlar gördüm ben...
Ağıtını unutmuş acılardan kaldım...
Soluklanmaya mecalsizdi geçtiğim kasabalar...
Ilgın ılgın yüreklerin yandığıydı dumanlı bacalar...
Atları göğe doğru dört nala koşan...
Sanrısına sarılmış yitik bedenler gördüm ben...
Gecenin gölgesine bile sığışamayan...
Dorukların ötesine uzanan dumanlar...
Yangın yangın asırların tutuşturduğu...
Yürek yürek kömürler gördüm...
Anaları tuhaflaşmış...
Erleri acınası...
Kurak mı kurak...
Çöl gibi kitaplar gördüm...
Okumaya mecalsiz...
Anlamaktan aciz...
Nice zavallılar...
Nice nice zavallılar gördüm ben...
©kfaik
K