Sözler kayboldu, rüzgâra savruldu,
Anlam sustu, eski bir ezgi gibi duruldu.
Kim ki hâlâ şiir yazar, zamanın dışında,
Üzüntüyle büyütür külden çiçekler avucunda.
Yitik kelimelerden ördü sessizliğini,
Gölgeye çekildi, sakladı derinliğini.
Göğün altında kalan kırık bir yankı,
Her mısrada çoğaldı içindeki sancı.
Zaman durur sanırdı, söz dile gelince,
Oysa akrep de yelkovan da sustu yerinde.
Anlatmak bir nehirdi, kurumuş yatağında,
Ve üzüntü, bir ağaçtı, büyürdü karanlığında.
©feratboran
F