H

Vahayfa... (birikmiş sözcüğüm var benim)

Vahayfa...
Dilimde birikmiş bir sözcük
İçimde dinmeyen bir ah var
Halep kadar sen yanıyor içim
Kudüs kadar sen oluyor gözlerim
Geçmişimin ardına ilanlarımı veriyorum
Ve ben hâlâ terkibini yapmaktayım düşlerimin
Geceye yazdım ay düştü yüreğimden
Gündüze dedim suç çizildi adıma
Sessiz zamanların kutsanmış gülüşünü oynuyorum
beni çağıran her sese yürek kabartmışım
Şimdi özgürlüğün türküsünü fısıldamışım dilimde
Ne zamandır tutunduğum bekleyişe prangalar vurulmuş
Sesinde ölüyorum, varlığında eriyorum günbe gün
El benim idi eller çalmadan önce
Dert bende idi derman solmadan önce
Gün benimdi geceler olmadan önce
Bahar benimdi alnıma kışlar yazılmadan önce
Sen bendin Vahayfa ama ben sen olamadım
Acılar toprağa düşmeden önce ismin yazıldı
Tutulmuşum yüreğinin kıyısına, gök paramparça Vahayfa
Şimdi seslenişlerim paçavraya dönmüş
Ay karanlığında geceyi arıyorum içimde
Ah Vahayfa....
Ne denli olmuşum bilemezsin
Ellerimde saldığım gülücükleri arıyorum
...ve ben seni özlüyorum!