Vahayfa (Sesi kısılmış bir yarasın)

AH VAHAYFA !
Sesi Sonuna kadar kısılmış bir yarasın "SEN".
Bu yüzden sancılı her yanımız!
Üşür gözlerimiz, üşür içimiz!
Yabancılığa sevk edilmiş her şeyimiz..
Ne desek hep yarım ve anlamsız,
Bu yüzden yaşadıklarımıza enkaz çevremiz..
Ne sorumuz cevap buluyor,
Nede cevaplarımız anlam kazanıyor..
Ahımıza hüzün salkımlı seslenişler yapılmış..
Ağıt benim, sızlayan sen...
Şivan benim, ağlayan sen...
Türkü benim, saz sen olmuşsun..
Adını zihinlerden kurutuyorlar..
Seni duymamak için sanki ölüyorlar..
Yaralı bir atın toynağından damlayan kan tanesiyim,
Hiçselleşmiş ama içselleşmemiş portrenin içindeyim..
Garip bir nesne halindeyim..
Olsa da olur, olmazsa da olur gibiyim..
Ah Vahayfa...!
Elbet bir bildiği var bu çocukların.
Kolay değil öyle genç ölmek,
Yeşil bir yaprak gibi yüreği koparıp ateşe vermek...