Şimdi şiirimden yazıyorum sana Vahayfa !
Omuzumda taşıdım, içimde sakladım hep seni..
Garip akşamların garip bir heyulası vardır,
Güne başlarken toprakla buluşmamız bu yüzdendir...
Dünyanın kara lekesine sarılmış büsbütün alem,
Leyla desem! Mecnun irkilecek damarlarda biliyorum.. Toplanmış kaygılar yaşıyoruz, adımız kendimizde saklı,
Büklüm, büklüm olmuş her yürek, durmak bilmez..
Hayalin ihtirasını hunharca yudumlamış kişiler,
Kavgaların adını yine unutuyor meydanlarda..
Sesiyle dokunduğu ateşten alevlere düçar olmuş.. Renkler kendinden aşinalı, kendinden gri kalmış.. Topraktan nem çalmış suskunluk, sanki ölmek için çırpınıyor Vahayfa..
H