Kapana kısıldığımdı,
Gecesine susamış ömrüm.
Yağan yağmurlar çırpınışlarımdı oysa benim.
Ve...
Bir tren garında bekliyordu yalnızlığa alışkın,
Ömrüme derme çatma, saatlerim.
Dumanlar sarmış tüm zikzaklarımı,
Aklım heyulalarda,
Yalnızlıklarımı tenhalara sürdüm işte.
Bir başıma bile değilim artık...
Araf düşünceler hançeremde,
Kayboluyorum bir uçurtma gibi ipimden azade,
Karalara müştak mecruh göğümde.
Vakti hazanda şimdi dökülen yapraklarım,
Uzun mu uzun kayboluşlarımın ardından.
Bazen bir damlaya sarılır öyle savrulurum.
Bazen bir toz konar üstüme,
Sanki bir harfim kirlenir,
Öylece rüzgarlara tutunurum.
Kimseler...
Kimseler anlamaz halimi,
Ben...
Bir ben...
Yalnızlığımda kavrulurum...
©kenanfaik
K