Vakur İnsan saramadığı yarayı saklarmış
Bazen bir gülüşün içine, bazen de derin bir sessizliğe
Kan ağlasa içi elinde kızılcık şerbetiyle gezer
Dert kervanı geçse içinden usulca içini çeker
Ama yinede ser verir sır vermezmiş kimseye...
Her anlattığı hikayede bir kül kedisi olurmuş
Her ağlamasının ortasında bir gülücük
Ve her gülüşünün arkasında bir matem yatarmış
Kirpikleri ıslanmadanda ağlar insan
Hıçkırıklar vücudun doğal halidir ağlarken
Vakur insan hıçkırığıda dar ağacına asarmış
Kimsecikler bilmesin, görmesin diye...
Cimbar
©cimbar
C