Masanın üzerinde dolup dolup, boşalan kül tablası.
Karanlık geçen bir hayattan sonra zor aydınlığa inanması.
Kalemi güçlü, ruhunu tasvir eden anlamlı bir mahlası...
Taşımaktan ziyade imkansızdı Valakad'ı anlaması.
Gezmek zaman aldı, ona ait atlası.
İçimi ürpertiyordu, kan dolu gözleriyle bana bakması.
Acınası tarafıyla ruhumu okşaması.
Arka arkaya kara dizeler fısıldaması.
Beni, kendisi kadar karanlık ve umutsuz sanması.
Dostluğumuzu sürekli sınaması.
Zordu anlaşması, ona bağlanması.
Ama...
Valakad başardı!
Kalemi bitti benimkini aldı.
İçindeki öfkeyi tüm Dünya'ya haykırdı.
Bir dost kazandı...
Binlercesini çöpe attı.
Valakad başardı!
©valakad
A