Yine bu gece eşkıya olup,girdiğim bütün sokaklarda önümü kesip benden kalan ömrümü istiyor aşk.
Tüm duygularım ve hislerim,yakasına yapışıp sıkıyorlar boğazını ruhumun..
Karşıma çıkan yokuşlar acımasız birer çelme gibi takılıyorlar hayallerime,hayallerim düşüyor ben düşüyorum.
Düştükçe de zamanında olan sevmelerimi birer vaktinden evvellik olarak ekliyorum anılarıma..
Ah lia! Bütün pişmanlıklarım ağır geliyor mutsuzluklarla dolup taşmış heybeme.
Ağır geliyor taşıyamıyorum..
Ben aşk destanını yazmaktan öteye geçmeyen bir yiğit olarak kalıyorum var ile yok arasında..
Keşke kitaplarda yazılanları okumak kadar yaşamak da kolay olsaydı.
Ah etmeden yaşardım kitapları.
Keşke dinlediğim her şarkıda sen olmasaydın ve ben aklımı bozmasaydım varlığınla.Zaman her şeyi alacak demiştin ya bana.Keşke zamanın unutturamadığı şeylere beni nasıl alıştırdığına şahit olsaydın.Keşke unutkanlığımı sana yorabilseydim.Bazen seni düşünmediğim bir anımın olmasını istedim .Ama seni düşünmediğim o bir anı ben dahi düşünemiyorum.
Ellerin hala ellerimde sanıyorum bazen.
Olmadığını hissettiğim vaktin acısını bir ben bilirim.Zamandan aldım artık bütün umutlarımı.Unutma sevgili!zaman insanı sadece alıştırır.Zaman hiç bir şeyi almaz..
Ne kadar büyürsek büyüyelim şu dağlara olan sitemimiz asla bitmeyecek..
(ŞEYMANUR DAĞ)
©ş.dağ
Ş