sönüp duran vicdan ateşime ortak sandım seni...
afrikada otlaklarda yavaş yavaş tükenen öküz boynuzları
elleri toprak, gözleri daima nemli, oralı buralı, ordan burdan çocuklar gibi
ürkek sandım
karanlıktan korkmadım belki
haşarattan tiksinmedim
tüm korkaklığım oturup
yemiş veremeyen bi ağaç olmak
tüm tiksintim öfkeye
bir eli tutup diğerine tuturmak varken
ayrılan pangea'nın birleşeceği umuduna yandım.
kırılan kalp duvarlarıma inat kutsal ettim seni...
usul usul açan tükenecek dediğimiz kardelen yaprakları
elleri gökyüzü, gözleri güneş kızılı, oralı buralı ,ordan burdan çocuklar gibi
neşeli gördüm seni
mutluluğa bırakmadım kendimi belki
sevgiden üşütmedim
tüm aşkım gerçeğe atıfta yaşayıp
okunmayan bir kitap olmamak
tüm alkışlarım çırılçıplak koşan adama
bir eli diğerine yaklaştırmanın heyecanı varken
birleşen bulutsulardaki iktidarın yaşamına inandım
ö.Ö.
H