Menekşeler hediye edin bana, mor menekşeler.
Kabrimi süslesinler tek başına.
Ağır ağır ölürken duymadınız sesimi.
Gözlerim konuştu dinlemediniz.
Bilmediniz yüreğimin nice sıkıştığı geceleri.
Bileğimden akan kanları görmediniz.
Yoktunuz ben yaşarken, sevmediniz ellerimi.
Sarılmadınız, istemediniz kimsesiz yüreğimi.
Konuşurken sağırdınız, gösterirken kör.
Dipsiz kuyularda nefessiz kaldım.
Bir dost eli uzanamadı sonsuz karanlığıma.
Artık son günümü bilmeyeceksiniz.
Bilmeyeceksiniz sizi ne zaman terk ettiğimi.
Kabrimde yatarken dertlerden ırak,
Toprağıma dahi dokunmayacak sevginiz.
Biriniz üç güne unutur şimdi beni, biriniz beş.
Fark etmez artık, fayda etmez verdiğiniz değer.
Yokum artık, istediğiniz kadar olun yanımda.
Artık ne fayda, toprak geçirmiyor pişmanlıkları.
Siz; bana çok değer veren, çok sevenler!
Vasiyetimdir her birinize:
Mezarıma menekşeler ekin, mor menekşeler
İstemem gayrı başka bir şey..
©bilaloruç
G