şimdi sen gittin
herkes seni hatırlatır
Herkes kalbimi incitecek
eski bir evde
eski bir balkonda
dilimde eski bir şarkı var
amaçsızca sokağa bakıyorum
Sağa sola koşan insanlar
Tatlı bir telaş içindeler
Milyonlarca insan arasında yalnızlar
Ve hepsi aynı dertten muzdarip ama haberleri yok
Bu kör İstanbul'da güzel semtleri tek başımıza dolaştık.
O serçenin gözyaşlarını hatırla
İlk ve son kez yere düşmüştü.
Ağlayan çocuklar
Aşka aç insanlar ağlıyor
Hepsini susturmak istiyorum.
Her sabah kapılarına ekmek bırakır gibi bir sürü çiçek bırakmak istiyorum.
Ellerini tutmak ve umuda koşmak istiyorum
Sizce de çılgınca mı?
İnsanlara tüm renkleri hediye etmek istiyorum
Bin bir yarayla yaşayan insanlara
Bin kederle uyananlara
Aşkın ne olduğunu bilmeyen insanlar için
çılgın şiirler okumak istiyorum
Yani sebepsiz
son sigaramı onlar için yakıyorum
Dumanla birlikte kayboluyorum.
ben de bu şehri terk ediyorum
Çünkü bu şehrin sokakları keder kokuyor?
Nede beni tuttu
Kör betonu üzerime attı.
Yıllarca diktiğim çiçekleri kalpsiz ucubeler söküp attı
Değersiz aşktan korktuğum papatyaları kopardılar
Ağladım...
günlerce saatlerce ağladım
Ne sen beni duydun ne de bu şehir
Şimdi susuyorum, sessiz bir lanet gibi
yüzüm üzgün
Saçımda kar rengi
sakalım saçımla bir
Ve kitaplarım sustuğuma şahitlik eder.
Kalbimi bu bozuk düzenden saklıyorum
Çünkü konuşmamın hiçbir şeyi değiştirmediğini fark ettim.
Şimdi kalbimi bin bir parçaya bölüyorum
Özgürlük isteyen ruhuma kapa çeneni çığlık atıyorum
acıya sığınırım
Bahçeme acı katıyorum
Çünkü tozlu pembe dünyaya
Onlar en acı gerçeklerdir.
Çiçeklere okuduğum şiirlerin hiçbir anlamı yok...
Beni anlamayan sokaklarda serseri gibi dolaşıyorum
Yazıyorum çiziyorum ama olmuyor
Kaçıncı mevsim bu
Kaçıncı kış
Kaçıncı yanlızlık...
Keder dolu evimin her köşesi
Kitaplara sığınayım diyorum
Ama onlarda ayrılık kokuyor.
Geceyi Gündüzü birbirine katıyorum
Hayallerim, düşlerim birbirine girdi hep
Anlamsızca bir telaş var içimde
Yarın ne olacağını bilmeden bugünden plan yapıyorum,
Ne büyük bir hata...
©mhmtyldrm2
M