Gülüyorum diye mutlu sanıyor herkes. vaveylâ, çığlıklar atarım. Ama kimse duymaz
Kimseler acınası halde iken
Biri gelip yardım eli Uzatsa da biri giderken
açılan yaralar kangren olmuştur
o birilerinin..
Çok zor kapanmaz artık yosun tutan
Dizeleri tutundum yokluğunda! Akıttım gözyaşlarımı mısralara kalemin
Mürekkebine yansıttım. acılarımdaki Dayanılmazları Yosun tutan yan ları unutamadım seni de.
Ama biliyor musun alıştım...
En çok ta alıştığım yerden vurgunum..
Şeyler yüzünden her ler acı çekiyor ya zaten!
Elbet! öğrendiklerim de Var
tecrübe ya da vesvese içimi Açsan ,
vaveylâ Neler var neler yük kervanım da
dolup Taştı ağzına kadar...
Yangınımda, Ateşler har ile yanar,
kor olur da zincirini kopardılar hayat
bağlarımın Bağıramadım bile..
Seninde belki de vardır Kıyama uğramışlarin.
bu insan üstü savaşların bir sonu olsun
ben çünkü hep ezilenim
zincire vurdunuz hislerimi parçaladınız
çay ziyafeti esligin de karşılarken ben sizi
kalemin intiharı bu verdiğim kıymet kadar değerim
yokmuş
Sol yanımdan vuruldum bırakın beni
Duyduğum sese
doğru bu akşam Uzaklara doğru
Yalnızlığı seyretsem Kendine bile yoksa;
Hissem Birikti yüreğime ayrılıklar, ölümler, Matemi sırasıyla Fazla geliyor bu can da bedende
yaşamak istemiyorum Ne konuştuğun anlaşılıyor .
Anlatmak istediğin ne de
Gözlerimdeki neme tutunmalıyım artık
ama geçmiş olsun kalemimi kırdınız zaferinizi
kutlayın hadi
bu kalbim den geçen son şiir nokta
koyamadığım soru işaretlerime
©ebrulimsi5
E