Yaprağın kaderine kaldığı, ve son demi belki,
Göğün sırra kanat çırpışları...
Yine çığ misali akletmelerimdi işte, bende talan,
Yine geldi gönlüme sessizden, geceme viran hazan,
Yine yüreğim bedbaht, içimse alabildiğine boran.
Oysa, bir sükuta muhtaç aciz nağmelerim kaldı giryan.
Ey vaveylası diyar diyar uğultulara kalbolan yar,
Umma benden sakın medet, benim zaten nihayetim hüsran.
Belki vakit zanna varır değnekli bir ihtiyar gibi ağırdan,
Belki bir rüzgar tozu dumana katar bir nefes için asırlardan,
Belki içimdeki güneş çamurlara gurub eder sessizce ardından,
Yığılır kalır gecelerim nidalarımın üstüne, aman, aman,
Dayan yüreğim dayan, kanatlanıp elbet arşa yol alır bir gün bu kervan,
Dayan ne olur, elbet an olur sen de bulursun bir liman,
Dayan ki, yeisini bir gökkuşağı gibi sarsın Gufran,
Ya Hannan, Ya Mennan, Ya Rahman...
©kenanfaik
K