Daha cok çok küçüktüm.
Beş altı yaşlarında minicik bir çocuktum...
Evimizin önündeki parka gidebilmek için can atardı yüreğim..
Tek derdim tek sıkıntım
Salıncakta sallanmaktı.
Birde, birde babama özlemimdi.
Vardı ama yoktu..
Bilirdim ama tanimazdım.
Gelirdi arada ama yanına gidemezdim
Çok severdim ama, belli edemezdim..
Belkide korkardım o küçücük aklımla.
Asır gibi gelirdi bir yillik ayrılıklar.
En unutulmaz olanı da neydi bilirmisin..
Getirdiği oyuncaklar...
Dedimya çocuktum...
Büyüdüm,
Genç bir (kız) (delikanlı) oldum...
Çocukken o küçücük şeylerden mutlu olma alışkanlığım hiç değişmedi.
İlk aşkla tanıştığım gün..
Ne kadar da mutluydum.
Tıpkı salincaga bindigim anlar gibi..
Gelen oyuncaklara baktığım gibi bakardım ona.
Gözlerimin içi gülerdi, kalbim yerinden firlayacak gibi olurdu heyecandan.
Onu gorebilmek için bahaneler çoktu..
Bir gün görmezsem, asır gibi gelirdi yine ayrılıklar..
Tıpkı babam gibi..
Daha da büyüdüm.
Gün geldi anne (baba) oldum....
Koskoca sebeplerim vardı artık..
Küçücük sebeplere gerek yoktu mutlu olabilmek için...
Koskoca yüreğim vardı artık ama hala o beş yaşındaki küçük çocuk kadar saf...
Hala o küçük çocuk kadar yalansız,
Riyasiz ve
saf işte.
Hemen herşeye kanan,
Herkese inanan..
Mutlu olabilmek için kılı kırk yaran..
Vaz geçtim.
Artık mutlu olma çabam yok.
Salıncaklar da,
Oyuncaklarda,
Aşklarda.
Yetmiyorsa buna...
Ben vaz geçtim....
..............
Rey💓han
©reyhan73
R