Her biri bir soruyu kemiren karıncalar var gibiydi beyninde
Kirpik parmaklıkların ardındaki utangaç gözleri
göğüs kafesine hapsettiği masum kalbinin
umuda açılan pencereleriydi sanki
Dilinde tutsak sözleri vardı
Bu yüzden belki sessizdi çığlıkları
İhtiyarlamış yıllardan kalan hatıralar kırmıştı kemiklerini
Nefes almak istiyordu belli ki
Elimi tutmayan ince parmaklı ufak elleri
cebinde
Ve ılık gözyaşları bırakarak yol üzerine
Gidiyor gönlümün efendisi
I