Boş ver, vazgeçtim zaten her şeyden
Umut yalan oldu
Belim bükük
Simsarlar sarmış her tarafı
Şu elinde ayna tutan sandalın içindeki kadın nerede şimdi?
Törpülenmiş, ihtiyar adamın bütün cesareti
Yargılayıp vurmuşlar tekmeyi
Çocukları almayınca ölü bedenini
Kimsesizler mezarlığına gömmüş hayırsever biri
Soluksuz, kan ter içinde İstiklal Caddesi etrafında dolanıp
durmuşum
Kendimi bile derdimden unutmuşum
Boş ver, üzülecek zaman değil başkasına
Yılan daha nasılsa çok uzakta
Diyemiyorum işte, kızma bana
Herkes susarken çılgınlar gibi
Sırtımda davul ve elimde tokmağı
Tanımadığım birinin düğününde
Vur patlasın çal oynasın akşamlardayım
Derken, sen yine geliyorsun aklıma
Tren raylarında beş taş oynayan
©uğurünver
U