Boşver vazgeçtim zaten herşeyden.
Umut yalan oldu.
Belim bükük...
Simsarlar sarmış her tarafı.
Şu elinde ayna tutan sandalın içinde ki kadın nerede şimdi.
Törpülenmiş ihtiyar adamın bütün cesareti.
Yargılayıp vurmuşlar tekmeyi..
Çocukları almayınca ölü bedenini.
Kimsesizler mezarlığına gömmüş hayırsever biri...
Soluksuz, kan ter içinde istiklal caddesi etrafında dolanıp durmuşum.
Kendimi bile derdimden unutmuşum.
Boşver üzülecek zaman değil başkasına.
Yılan daha nasılsa çok uzakta..
Di-ye-mi-yorum işte kızma bana.
Herkes susarken çılgınlar gibi, sırtımda davul ve elimde tokmağı tanımadığım birinin düğününde vur patlasın çal oynasın akşamlardayım...
Derken sen yine geliyorsun aklıma..
Tren raylarında beş taş oynayan çocukluğumuzu, atladığımız iple asmışlar.
Bütün duygularımızı unutmuşuz..
Sınırlar kapalı, yollar çıkmaz, tam tutucam elini karşımda rutubetli bir duvar gerçek değil mişsin yada çavolar hayal sanmışlar..
©uğurünver
U