Dizlerimi karnımın boşluğuna,
Ellerimle çekip bastırıyorum.
Ben hüzünlerin kurşun kalemi gibiyim.
”Hiç” yazıyorum.
Ve “HİÇ” ucum bitmiyor.
Seviyorum kalemimi.
Yada ona eziyet etmekten hoşlanıyorum.
Yenilenmesi gereken ucunu onun için açmıyor,
Nefes almasına engel oluyorum.
Başımın üzerinde ki yorganı iki elimle tutup,
Gözlerimin yarısına kadar indiriyorum.
Uzun kirpiklerimin perde perde örttüğü,
Göz aralığımdan,
Kapının üzerinde ki saatin,
Hızlı akışına kaptırıyorum kendimi...
VE BEN SENİ YİNE ÖZLÜYORUM...
©eminbarut
E