...Ve bir doğum başlar;
hayatın kendisine gebeyizdir çünkü.
Saçaklı çocukların, kirleteceği sokaklara yeni bir hayat aşılarız.
Ardından ne mi olur?..
Kirletmek namına geldiğimiz sokaklar, avuçlarımıza bir topaç çamur koyup uğurlar bizi evimize.
Sonra çok mu canımız yanar?..
-Bilmem, Ben sokağa hiç çıkmadım ki. Güneş tenimi hiç yakmadı, gecenin alacasında hiç aydınlanmadı saçlarım. Ben hiç, sedirlerin köklerini özenle, tek tek kemiren solucan görmedim. Benim ellerim, seksek oynadım diye tebeşir tozunu hiç bir zaman çekmedi sinesine.
Ben, unutulmuş gebeliğin son dönemde akla düşmüş fikriyatıyım.
Topaç uğrunda kamçılanan yüreğime gem vurdukları, sürpriz yaratık...
©dünya77
D