Ve insan aşkın esiri olur...
Halbuki bu hikayenin sonu en başından belliydi
Birden gelen birden gider
Çok sevenin aşkı bir gün muhakkak biter
Aşk güzel değildir diyemem size
Lakin bir gün kapıyı ayrılık çalar
"Ayrılık" aşkın en büyük düşmanıdır
Ölümden daha kötü bir şey varsa o da ayrılıktır
Sonra özleme gelir sıra,
Dayanamaz ve tekrar tekrar gidersiniz o na
Sonra farkedersiniz ki gittiğiniz o kişi,
Sevdiğiniz, tanıdığınız, uğruna canını vereceğiniz o kişi değildir,
Davranışları, konuşmaları, gülüşü ve tavırları
Yine de vazgeçemezsiniz her şeye rağmen
Ve tekrar gider sizin ulaşamayacağınız bir yere
Ve insan aşka küser...
Özlem ve aşk içinde yanerken benliğini kaybeder,
En ufak bir rüzgarda savrulur
İçi yanerken dışı paramparça olur.
Ve insan değişir, aşkın tasmasını boynundan çıkartmış, yeni benliğinde yeni bir hayata başlamıştır.
Kalpten atılan aşkın yerine hırs, güç, nefret ve sayamayacağım bir çok misafir gelir.
Aşkın esaretinden kurtulan insan, birçok şeyin esiri olmuştur
Ruhu simsiyah zifte bürünmüş, kalbine farklı farklı kilitler vurulmuştur
Halbuki insanın en büyük günahı kalbini yanlış bir kisiye açmasıydı.
Belki de aşk her zaman güzeldi yeter ki doğru kişiyle yaşasın insan.
Ve nihayet giden pişman olur,
Uçurumun kenarında ruhu siyahlaşmış sevdiğine dogru adım atar.
Yeni bir başlangıç için...
Lakin sevdiği, tanıdığı, ugruna caninı vereceği o kişi değişmiştir.
Davranışı, konuşması, gülüşü ve tavrı
Kendine zarar vereceğini bile bile teslim olmak ister.
Ve insan uçurumdan atlar.
BELKİDE AŞK GÜZEL BİR ŞEYDİ,
DOĞRU KİŞİYLE YAŞAMASINI BİLSEYDİ İNSAN.
©by_salasta
A