Ana’dan üryan...
Çırılçıplak...
Ağma bir yürekle...
Hayatın hiç bilmediğim, görmediğim renklerine inanmaktı sevmek...
Ve o hiç göremediğim güneşi görebilmekti gözlerinde...
Uzanabilmekti, dokunabilmekti mas’mavi gökyüzüne...
İsyansız ve sessiz çığlıklarla düşlerimde...
Bir dere suyu berraklığında, bahar rüzgarları ılıklığında sevmiştim seni...
Ayın şahitliğinde çaresiz ve sessiz gecelerde susarak...
Bilirsin oldum olası sevmem sevemedim son’baharları, ve kışları...
Sararan yaprakların...
Pervasızca rüzgarlara direnip karşı koymaları, vazgeçmek bu kadar’mı zordu...
Göçmen kuşlar neden her mevsim başka bir umuda uçarken, bana neden hep bırakıp gitmeyi hatırlatır...
Ve kayan her yıldız ölümü...
Ve sen gitmek zorundamısın...
Emin Barut
©eminbarut
E