Ve Şiir Bitti
Yaprak düştü dalından
Rüzgâr esti derinden
Bulutlar, deniz kadar mavi huduttu
Zifiri siyahıyla boyarken
Bir bir işledi tenime sicim yağmuru
Ve yaz bitti.
Sükût kapladı,
Günün en işlek saatinde koskoca kenti
Hazırlıksız yakalanan kaçışmalar başlamıştı
Ardı sıra atılan adımlarla gelen
Çamur taneleriyle…
Ve gün bitti.
Ayaz çöktü,
Güneş, ufuktan kendini gösteriyordu
Şehre küsmüş gibiydi.
İhtişamıyla gözlerimi kamaştırırken
Titretiyordu
Soğuktan çatlamış dudaklarımı
Ve güz bitti.
Ak düştü,
Sakallarımdaki ayaz buzları eridi
Gökyüzünden kristaller indi
Toprak anayla buluşmak üzere.
Sokaklar,
Pamukla boyandı.
Ve kış başladı.
Yaş aktı,
Pencereden bakan adamın gözlerinden
Parmağındaki yüzük
Güçsüz kalan avuçlarından
Yüreğinde büyüttüğü sevgisiyle düştü
Anılarını da peşi sıra takarak.
Hayallerini çizdi
Önündeki buğulanmış cama
Ve aşk bitti.
Bardak devrildi,
İçinde sakladığı aşkı yazdığı
Beyaz sayfanın üzerindeki satırlara.
Mürekkep,
Ressamın tuvaline dokundurduğu fırça gibi
Kalbinden atamadığı kadının
Saçlarını resmetti.
Ve şiir bitti
abt
©abt
A