Ve sustu kadın, ve öldü adam.
Gözlerindeki masmavi deniz,
Aşkla dikilen bir fidanın dibine damlatılan cansuyu,
Koşturmaktan kan ter içinde kalmış bir ufaklığın sürahiye sarılışı,
Yaz günü kavrulurken insanlık, aniden gelen umut damlaları gibiydi.
Kadın denizdi, adam kumsal,
Her defasında dalgalarıyla okşadı adamın kumdan kalelerini,
Adam gidemedi denize,
Üzerinde çılgın kalabalıklar tepişirken sıcak bir yaz günü kumsalın,
Adam denize gidemedi.
Ve adam tekrar baktı gözlerine kadının,
Deniz oradaydı,
Ama öfkesinden deliye dönmüş dalgalar gibi,
İnsanlığa kükreyen fırtınalar gibi,
Küçük bir çocuğun uykularını elinden alan yıldırımlar gibi,
Adamın derme çatma bir sandalı vardı,
Kadınınsa gemileri yutacak okyanusları,
Durgun sular kaynar mıydı,
Bilemedi adam, farketmedi.
Şimdi yamalı sandalıyla okyanus aşmak istedi adam,
Medusa'nın gözlerine bakmak istedi,
Taş olmak istedi sonsuza kadar.
Ve adam atladı sandalına korkusuzca,
Ama denizin bir zamanlar yanağını okşadığı dalgalar,
Adamı kıyıya itti defalarca,
Deniz kabul etmedi pejmürde adamı,
Adam baktı kadının gözlerine son kez,
Ve kadın kapattı gözlerini adama,
Ve kadın sustu sonsuza kadar,
Ve adam öldü.
©öylebiri
Ö