Bir buğulu otobüs camından veda ediyorum sana.
Ayırt edemiyorum gözlerinin akıyla yeşilini.
Yavaşça kayboluveriyor sûretin göz bebeklerimden.
Acı bir ayrılık senfonisi çınlıyor kulaklarımda.
Bir gece vakti veda ediyorum yaşanmamışlıklara.
Dindiremiyorum içimdeki veda uğultularını.
Silmeye çalışıyorum gönlümdeki aşk tortularını.
Bastıramıyorum içimdeki sensizlik korkularını.
Bir eylül akşamından veda ediyorum hayallerime.
Yağmurun, alacaklı gibi cama vuruşunu dinlerken.
Niçin bu acele, niçin bu kaçış, niçin bu veda, neden?
Hele ki içimdeki sene bile veda edememişken.
O