Gözleri şiirden bir akşamdı
Yağmurlarla yıkamıştı kirli sakallarını,
Loş ışıklı şehrin boş sokaklarında
Yapayanlızdı,
İçirdi hüzünleri yüreğine
Bir şiir atarak bol şekerli Türk kahvesine,
Son kez baktı Trabzona,
Şehrin çıkış tabelasına asıp yanlızlığını,
Göçüp gitti hazerfen misali sürgün olmuşcasına,
Adı kara yüreği mavi olan denizle bakışa bakışa vedasını kondurdu tüm dalgalara,
Kıyısından uzaklaştıkca denizin ağladı sessizce
Otobüsün buğulanan camlarına isimler yazarak
Sildi göz yaşlarını,
Herşeyde bir hayır vardır diyerek,
Devam etti
Öyküsüne kaldığı yerden
Bir daha hüzünlenmemek için söz verdi kendine,
Yeni şehirlerin ışıklarına merhaba derken
©acemi_sair
A