Kar yağdı bugün, sokaklar bomboş kaldı.
Dışarıda ne çocuk sesi, ne kuş iniltisi vardı.
Buz gibi caddelerde bir gönlüm durdu.
İçimde bir fırtına suskunluğu,
Bir serin hasret çığlığı konuştu.
İçim; özlem kaynıyor.
Bir demet ağrı var göğsümünün ortasında.
Kavgadan çıkmış gibi sol yanım.
Gönlümü kaç pansuman paklar?
Ne zaman açar çiçeklerim?
Ne zaman gelir bahar mevsimi ömrüme?
Zihnim karanlık, idama mahkûm edilmişçesine.
Takvimler aleyhine işliyor yaralarımın.
Güz günü sokak köpeği ruhum,
Bilmiyor nerede ısınacağını.
Son nefer ayrıldı gözlerimden az evvel.
Belki söndürür içimdeki yangınları.
Umut tarlasına ayrılıklar ektin gitmeden,
Asrın meyvesiydi suladığım diken.
Sana ulaştırmak için büyüttüğüm menekşeleri,
Nice neferler üretti gözlerim.
Gönlüne dokunması için sevdamı yolladım,
Beyaz bir güvercinin kanatlarına asıp.
Ve bekledim; bir ömür boyu,
Senden gelecek bir veda busesini.
©bilaloruç
G