Bu şiiri okurken sen, ben çoktan ufuklara yelken açmış olacağım, Bırakıp geride tüm özlemleri, bıçak gibi saplanan anıları. Artık gece yarısı çalmayacak telefonlar, kanat çırpmayacak endişeler, Bu zavallı yüreğim artık olmayacak kaprislerinin hedefi, oyuncağı ellerinde.
Seni sevmediğime inandırmak için uydurdum gidişimi, Sen de "Güle güle" dedin, anlamadan yangınımı içimde. Gitmenin neresine güleceğimi bilemedim o an, Yol ayrımlarında kaybolmuş bir çocuk gibi, yorgun ve bitkin.
Ama biliyorum ki, bazen gitmek gerekir, Yürüdüğün yollar hep aynı yere çıkıyorsa, Yeni ufuklar çizmek için, yeni bir ben olmak için, Koşmak gerekir belki de sonsuzluğa, özgürlüğe doğru.
Bu gidiş bir veda değil, bir uyanış, bir yeniden doğuş, Külliyetinden sıyrılıp, kendi kanatlarımla yükseliş. Sen de üzülme sakın, belki bir gün yollarımız tekrar kesişir, O zamana kadar kendine iyi bak, kalbinde sakla sevgini, umutlarını besle.
Unutma, her son yeni bir başlangıç demektir, Ve ben bu yeni başlangıcı, özgürlüğün şarkısını söylerken, Sonsuzluğa doğru yelken açacağım, umut dolu bir yürek ile.
©hasanbey.
H