Gözlerinin ışığı sönerken bir akşamüstü,
Elveda derken sevdiğin, hüzün çöker odana.
Gönül kafesindeki can veda eder,
Ayrılık acısıyla dolar yüreğin bir anda.
Anılar canlanır, gözlerinin önünde,
Paylaştığınız her an, her duygu, her söz aklına gelir.
Mutluluklar, hüzünler, hepsi birer film gibi,
Geçer gözlerinin önünden, birer birer.
Veda vakti geldiğinde, ne yaparsan boş,
Gözyaşlarını tutamazsın, akar durur hüzünle.
Acı bir veda bu, tarifsiz nahoş,
Yalnız kalırsın geride, sessiz ve soğuk bir dünyada.
Ama unutma gönül, her şey biter bir gün,
Yeni başlangıçlara yer açarmı bu vedalar.
Acı da olsa, her vedanın bir hikmeti vardır bilinmeyen,
Belki de seni daha güçlü kılar, belki de yeni bir yola yönlendirir.
Unutma, kalbinde taşıdığın sevgi ve anılar asla kaybolmaz,
Her zaman seninle kalacak, yaşadığın kadar.
Ve belki de bir gün, yollar daha iyisiyle birleşir,
Kim bilir belki de bu veda, bir başka kavuşmaya vesile olur.
©hasanbey.
H