Hüzün hiç bu kadar ağırlaşmamıştı içimde.
Yavaş yavaş uzaklaşırken senden.
Sesinden, nefesinden, teninden,
Saçlarının her bir telinden...
İlk defa dizlerim bu kadar dermansızdı.
Ve ben böylesine güçsüz, yarım ve eksik.
Attığım her adım ürkütüyordu beni.
Bir adım ötem uçurummuş gibi sanki.
Sanki adımlar sonra yok olucakmışım gibi.
Biliyordum bundan sonra olacak iyi hiçbir şey beni pek sevindirmiyecekti ama madem veda zamanı...
Tohumlarını benim içime ekip başkasına yeşerttiğin rengarenk çiçekli kalbine sonsuz hoşçakallar. 🖤
©gül-kurusu
G