Sesleniyorum...
karanlığa , hiçsizliğe, yoksunluğa
elem yavaş yavaş sarıyor
dikenli bahçemdeki son gülüm;
kederimi.
gidiyorum! nereye gittiğimi bilmeden
adımlarım sessiz ve aciz...
esaretin demir parmaklıklarında hapsolmuşken,
bir nefes sarıyor bedenimi
işte! işte diyorum bugün benim doğum günüm.
sonra hissizleşiyor heryer
sesleniyorum...
aydınlığa, yanlızlığa, kaybolmuş ruhlara.
anladım ki ben gidiyorum, bugün benim ölüm günüm,
sende sevdiklerime benden bir veda...
©bysude
B