Öyle bir elveda deyişin vardıki,
Ne kalp dayanırdı nede ben,
Duvarları yüzünün çizildiği bir mahzen,
İçinde yaşıyorum yalnızca ben.
Ne olur gel,
Sensiz gün ışığı vurmadı cama,
Kapalı hep pencerem,
Ne olur gel,
Yalnız ben değil,
Vedalar bile seni bekler.
Metin özcan
©kifayetün
K