Kurtarıp kendimi
kapkara gözlerinin esaretinden,
Rüzgarlara kapılıp,
kuru bir yaprak gibi akmak.
Mümkün mü sensiz bir güneşin doğuşunu anmak?
Yazılıp giden kader anılarından
seni söküp atmak.
Gözlerimi, veda sabahına uyandığını
bilerek açar mıydım?
Tüm şehir yandı belki kimsesiz kaldım.
Sen gittin, ben öldüm sandım.
Bir veda ki sonsuz yaşar,
kendini zorlar.
Ayrılıkların bile ismi aşk olur,
Değişir anlamlar.
Öyle bir vedaya çıkar ki bu kapı
Bir bulut iner şehre
Her yeri sana boyar
Boşa sarılmaz artık,
Hayalin göğsümde,
Yanımda sen,
Sımsıkı kollar.
H