Yalnızlık limanına meçhul atılmışsa
O gemiyi çoktan çıkarmışsa limanından
Gittigine inandıramayarak kendini
Tutsak etmek boşunaydı sevdasını
Bir taburenin üstüne oturarak
Agaçların ve rüzgarın
Seyrine bırakarak kendini
Kalemini oynatmıştı o kadın
Başını eger egmez kelimeleri dökülüyordu
Bir bir mısralara karışırcasına
O yine dilsiz sayıyordu kendini
Hayatının En temiz yerinden yazıyordu
İçindeki yalnızlık limanında
Yine anlatıyordu içindeki adamı
Nefesini keser gibiydi
Her solugunun son buluşuyla yazıyordu
Her defasında ilmek ilmek işleyen
Bedenini çepeçevre saran acıya
Belki de alışmıştı
O yüzden veda nedir bilmiyordu
Lakin o da biliyordu
Bir son buluş hikayesinin
Er ya da geç yazılacagını
Sadece bırakamıyordu kalemini
Sarı Adam'a
07.10.2021
©sarıkadın
S