Fikrim Pus
Yollarına buğulandı yine. En çokta bu gece farklı bir yerde farklı insanlar başka başka hayatlar bir yığın başkalaşmış yaşamlar...
Ve içlerinden
Yalnız biri ben kendimi anlayamadığım bi saatteyim bak. Döküyorum kağıda aklıma sığmayanları. Ya da dilimin ucunda kalmış yalanları. Veyahutta o hiç yaşayamadığım umutsuz umutlarımı...
Ve salla
Diyerek kapatıyorum acıların üstüne sayfaları. En çokta bu gece anlıyorum hayatın tesbih, mutluluğun intikamın taş olmadığını ve ip gibi de kopmuyordu mesela umutlar...
Aslı soracak olursalar
Kırılıp kopanlar, kardeşlikler dostluklar. Dağılıp kaybolanlar, değerler sevdalar. Ve en içinden çıkılmasızlıklar ayrılık bir ona vurmadı ne tuhaf...
Ve işte
En zor söylenir olmuş doğrular. Kolayına kaçılmış herseferinde büsbütünü yalanlar dolanlar. Bitmek bilmeyen dönme dolaplar...
Herşeyi geç şimdi
Hepsi bir yana kayıp olan o vefa bir daha dönmemek üzere çıkmış son yolculuğuna...
Hiç görmeyenler bile var mesela keşke göstermeseydi kader banada. Yokluğunun sitemkarlığını değişirdim sorgusuz böylesine hissedilmeyen bi açlığa...
Ama kızmıyorum
Artık ben hayata
Bitti kavgam, umudum, hırsım ve öfkem. Kin tutmadım da zaten hiç çünkü çoktan küstüm ben insanlara...
Hele nesli tükenen o Vefa dan sonra
Şimdi bütün bunların üstüne unutsam herşeyi tüm kötülükleri günahları hatta iyilikleri sevapları
Unutsam şimdi vardığım bütün sonrasızlıklara inat...
©safaözel
S